I
Que sucio era xogar con avións teledirixidos
E deixalos caer
E rebelarse
Non comer o iogurte despois do xantar
Dicir
Que desta vez
Se cadra unha vez, se cadra dúas
Os pés teñen máis chan
Que noutrora
E o documento inconfesado do amor
É unha inclusión
No cataclismo
Alguén chora por min abaixo
Estou asolagada en bágoas
anónimas
Imito
A súa dirección e afundo
Sopesadamente un corpo noutro corpo
Nunca antes descuberto
Está deitado e ouvea
Converte o prisma en planicie
E non escoita
Pero persiste
Pacto co silencio que amolece, agora,
Propóñolle a recuperación do músculo
Estiro as extremidades
E precipítome cara á fuga
II
Vivo na violencia
Termando de ser idéntica a min mesma
E esa alerta exhaustívame
E debilítame polo miúdo
E a derruba
É diferente da caída
Delimítome
En catástrofes
Remítome como sabes ao frío
Refírome como antes dixen
A estar no medio da mirada
III
É preciso que corra
É preciso que corra
É preciso correr e corrrer
Mesmo que sexa sobre os charcos
Que se forman no camiño da miña casa
É preciso que corra
Para que esa honestidade non me alcance
Esa honestidade feroz
De ferirme
no centro do óso esterno
e cara a cara
I V
Efectivamente eu non son delito
Son só para consumo persoal
E deixalos caer
E rebelarse
Non comer o iogurte despois do xantar
Dicir
Que desta vez
Se cadra unha vez, se cadra dúas
Os pés teñen máis chan
Que noutrora
E o documento inconfesado do amor
É unha inclusión
No cataclismo
Alguén chora por min abaixo
Estou asolagada en bágoas
anónimas
Imito
A súa dirección e afundo
Sopesadamente un corpo noutro corpo
Nunca antes descuberto
Está deitado e ouvea
Converte o prisma en planicie
E non escoita
Pero persiste
Pacto co silencio que amolece, agora,
Propóñolle a recuperación do músculo
Estiro as extremidades
E precipítome cara á fuga
II
Vivo na violencia
Termando de ser idéntica a min mesma
E esa alerta exhaustívame
E debilítame polo miúdo
E a derruba
É diferente da caída
Delimítome
En catástrofes
Remítome como sabes ao frío
Refírome como antes dixen
A estar no medio da mirada
III
É preciso que corra
É preciso que corra
É preciso correr e corrrer
Mesmo que sexa sobre os charcos
Que se forman no camiño da miña casa
É preciso que corra
Para que esa honestidade non me alcance
Esa honestidade feroz
De ferirme
no centro do óso esterno
e cara a cara
I V
Efectivamente eu non son delito
Son só para consumo persoal
Silvia Penas (gañadora slam,vilagarcia - xaneiro 2013)
Realizou estudos de Filoloxía galega na Universidade de Vigo, cidade onde
mora a día de hoxe. Exerce como profesora de lingua e literatura galega,
ademais de dedicarse a outras tarefas profesionais. Os seus textos foron
galardoados en diferentes certames de poesía e narrativa, entre os que cómpre
mencionar o Premio de poesía da Universidade de Vigo 2005, co poema en cinco
partes Neste Bosque. Cun conxunto de poemas intitulado A
tiranía do des foi premiada en 2007 no Certame Galego de Creadores
Novos GZcrea. En 2009 publica Biografía da multitude en
coautoría con Elvira Riveiro Tobío, este poemario acadou o premio de poesía
Victorano Taibo en 2009. Ten participado en numerosos recitais como membro do
colectivo Redes Escarlata.
Sem comentários:
Enviar um comentário